ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ଦେଶର ଲୋକଙ୍କୁ ଆସନ୍ତା ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁନା ନକିଣିବା ପାଇଁ ଅପିଲ କରିଛନ୍ତି।  ଦେଶର ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତିକୁ ମଜବୁତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଏହି ଅପିଲ୍ କରିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଅପିଲ୍ ପରେ ସୁନା ସହ ଜଡ଼ିତ ବଜାର ନିରାଶ ହୋଇଯାଇଛି । ଶେୟାର ବଜାର ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ନକାରାତ୍ମକ ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି । ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅପିଲ୍ ଉପରେ ସାଧାରଣ ଜନତା କି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେବେ, ତାହା ଆଗାମୀ ସମୟ କହିବ । ଲୋକମାନେ ଏହା ମାନି ଚାଲିଛନ୍ତି ଯେ ସୁନା ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ । ସଞ୍ଚୟର ଅଭ୍ୟାସ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ । ପୁଅ-ଝିଅଙ୍କ ବିବାହରେ ମଧ୍ୟ ଧନୀ-ଗରିବ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର କିଣିଥାନ୍ତି । ଉତ୍ତର ଏବଂ ମଧ୍ୟ ଭାରତ ତୁଳନାରେ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ଏହା କିଛି ଅଧିକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।

ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଏହି ଅପିଲ୍ ବାହାନାରେ ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ଯେ ପ୍ରକୃତରେ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଅଧିକ ସୁନା କାହିଁକି କିଣନ୍ତି? ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ସୁନା କେବଳ ଅଳଙ୍କାର ନୁହେଁ । ଏହା ପରମ୍ପରା ମଧ୍ୟ । ଏହା ସଞ୍ଚୟ ମଧ୍ୟ । ସମ୍ମାନର ପ୍ରତୀକ ମଧ୍ୟ । ଅନେକ ପରିବାର ପାଇଁ ଏହା ଜରୁରୀକାଳୀନ ପୁଞ୍ଜି ମଧ୍ୟ । ତାମିଲନାଡୁ, କେରଳ, କର୍ଣ୍ଣାଟକ, ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ ଏବଂ ତେଲେଙ୍ଗାନା ଭଳି ରାଜ୍ୟରେ ସୁନାର ଚାହିଦା ଦୀର୍ଘ ଦିନରୁ ବହୁତ ଅଧିକ ରହିଛି । ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ଦେଶର ଘରୋଇ ସୁନାର ପ୍ରାୟ ୪୦ ପ୍ରତିଶତ ଅଂଶ ରହିଛି ।

ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କାରଣ ହେଉଛି ପରମ୍ପରା ଏବଂ ସଂସ୍କୃତି

ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ସୁନା ଧାର୍ମିକ, ସାମାଜିକ ଏବଂ ପାରିବାରିକ ଜୀବନର ଅଂଶବିଶେଷ । ବିବାହ ହେଉ, ନାମକରଣ ହେଉ, ପର୍ବପର୍ବାଣୀ ହେଉ କିମ୍ବା କୌଣସି ଶୁଭ ଅବସର, ସୁନା ପ୍ରାୟତଃ କିଣାଯାଏ କିମ୍ବା ଦିଆଯାଏ । ଅନେକ ପରିବାର ସୁନାକୁ ଶୁଭ ମାନନ୍ତି । ଅକ୍ଷୟ ତୃତୀୟା, ଧନତେରସ, ବିବାହ ଏବଂ ମନ୍ଦିର ସହ ଜଡ଼ିତ ଅବସରରେ ସୁନା କିଣିବାକୁ ଏକ ଭଲ ଆରମ୍ଭ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ । ଏହି କାରଣରୁ ଚାହିଦା କେବଳ ବଜାର ପାଇଁ ହୋଇନଥାଏ, ବରଂ ଭାବପ୍ରବଣତା ସହ ଜଡ଼ିତ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥାଏ । ଏହି କାରଣରୁ ସୁନା କିଣିବା ଏକ ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୁଏ । ଗୋଟିଏ ପିଢ଼ି ଅନ୍ୟ ପିଢ଼ିକୁ ଏହି ପରମ୍ପରା ଦେଇଥାଏ ।

ବିବାହରେ ସୁନାର ବଡ଼ ଭୂମିକା

ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ବିବାହରେ ସୁନାର ଗୁରୁତ୍ୱ ବହୁତ ଅଧିକ । ଅନେକ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ବିବାହ ସମୟରେ ସୁନାକୁ କନ୍ୟାର ସୁରକ୍ଷା, ସମ୍ମାନ ଏବଂ ପାରିବାରିକ ସ୍ଥିତି ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଏ । ସୁନାକୁ କେବଳ ସାଜସଜ୍ଜା ଭାବେ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହାକୁ ଭବିଷ୍ୟତର ସମ୍ପତ୍ତି ମଧ୍ୟ ମନେ କରାଯାଏ । ୱାର୍ଲ୍ଡ ଗୋଲ୍ଡ କାଉନସିଲର ଏକ ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, କେରଳରେ ଜଣେ କନ୍ୟା ସାଧାରଣତଃ ୩୨୦ ଗ୍ରାମ ସୁନା ପିନ୍ଧିଥାଏ । ତାମିଲନାଡୁ ଏବଂ ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶରେ ଏହି ସଂଖ୍ୟା ୩୦୦ ଗ୍ରାମ । ଭାରତରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ପ୍ରାୟ ୮୦୦ ରୁ ୯୦୦ ଟନ୍ ସୁନା ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ । ରିପୋର୍ଟ ମଧ୍ୟ କୁହେ ଯେ ଭାରତରେ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରାୟ ୨ ରୁ ୨.୫ ଟନ୍ ସୁନା କିଣାଯାଏ । ଏହି କ୍ରୟରେ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଏକ ବଡ଼ ଭାଗୀଦାରୀ ରହିଛି ।

ସୁନା ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ

ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ଅନେକ ପରିବାର ସୁନାକୁ ଏକ ସଞ୍ଚୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି । ବ୍ୟାଙ୍କ ଜମା, ଶେୟାର କିମ୍ବା ମ୍ୟୁଚୁଆଲ୍ ଫଣ୍ଡ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝା ପଡ଼େନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସୁନା ସମସ୍ତେ ବୁଝନ୍ତି । ସୁନା ହାତରେ ଦେଖାଯାଏ, ଘରେ ରଖାଯାଇପାରେ, ଆବଶ୍ୟକ ସମୟରେ ବିକ୍ରି କରାଯାଇପାରେ କିମ୍ବା ତା’ ବଦଳରେ ଗୋଲ୍ଡ ଲୋନ୍ ନିଆଯାଇପାରେ । ଏକ ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ଭାରତୀୟ ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ପାଖରେ ପ୍ରାୟ ୨୫ ହଜାର ଟନ୍ ସୁନା ଥିବା ଅନୁମାନ କରାଯାଏ । ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ପାଖରେ ଦେଶର ହାରାହାରି ଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ଏହାର ଅର୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟ; ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ସୁନା କେବଳ ପିନ୍ଧିବାର ଜିନିଷ ନୁହେଁ, ଏହା ପରିବାରର ବ୍ୟାକଅପ୍ ପୁଞ୍ଜି ।

ମହିଳାଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ସୁରକ୍ଷା ସହ ମଧ୍ୟ ଜଡ଼ିତ ସୁନା

ଭାରତରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବିପୁଳ ପରିମାଣର ସୁନା ରହିଛି । ଅନେକ ରିପୋର୍ଟରେ ଦାବି କରାଯାଇଛି ଯେ ଭାରତୀୟ ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବିଶ୍ୱର ମୋଟ ସୁନାର ପ୍ରାୟ ୧୧ ପ୍ରତିଶତ ଅଂଶ ରହିଛି । ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରା ଆହୁରି ମଜବୁତ ଯେ ସୁନା ହେଉଛି ମହିଳାଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସୁରକ୍ଷା । କଷ୍ଟ ସମୟରେ ଏହା ହିଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ କାମରେ ଆସିଥାଏ, ସେଥିପାଇଁ ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ଧୀରେ ଧୀରେ ସୁନା ସଞ୍ଚୟ କରିଥାନ୍ତି । ଏହି ସାମାଜିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଚାହିଦାକୁ କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ଉଚ୍ଚା ରଖିଛି ।

ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ଜୁଏଲାରୀ ବଜାର ବହୁତ ମଜବୁତ

ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ବଜାର ଥାଏ, ସେଠାରେ କ୍ରୟ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ହୁଏ । ଚେନ୍ନାଇ, କୋଚି, ବେଙ୍ଗାଲୁରୁ, ହାଇଦ୍ରାବାଦ ଏବଂ କୋଏମ୍ବାଟୁର ଭଳି ସହର ସୁନାର ବଡ଼ କେନ୍ଦ୍ର । ଏଠାରେ ପାରମ୍ପରିକ ଜୁଏଲର୍ସ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଦେଶର ସମସ୍ତ ବଡ଼ ବ୍ରାଣ୍ଡ୍ ମଧ୍ୟ ରହିଛନ୍ତି । ଡିଜାଇନ୍ରେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ବିବିଧତା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ତାମିଲନାଡୁ, କେରଳ ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣାଟକରେ ମଜବୁତ ଯୋଗାଣ ଶୃଙ୍ଖଳା, ଜୁଏଲାରୀ ବ୍ୟବସାୟ ଏବଂ ଅଧିକ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଯୋଗୁଁ ଗ୍ରାହକମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ବିକଳ୍ପ ମିଳିଥାଏ । ଅନେକ ରିପୋର୍ଟରୁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଜଣାପଡ଼େ ଯେ ବନ୍ଦର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇଥିବାରୁ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ପରିବହନ ଖର୍ଚ୍ଚ କମ୍ ହୋଇଥାଏ । ଯେତେବେଳେ ବଜାର ସଙ୍ଗଠିତ ହୁଏ, ବିକଳ୍ପ ଅଧିକ ଥାଏ ଏବଂ କିଣିବା ସହଜ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଚାହିଦା ବଢ଼ିଥାଏ ।

ମୂଲ୍ୟରେ ସାମାନ୍ୟ ପାର୍ଥକ୍ୟ ମଧ୍ୟ କ୍ରୟକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ

ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜ୍ୟରେ ସୁନାର ଅନ୍ତିମ ମୂଲ୍ୟ ସମାନ ହୋଇନଥାଏ । ଏହା ଉପରେ ଅନେକ କଥାର ପ୍ରଭାବ ରହିଥାଏ, ଯଥା: ସ୍ଥାନୀୟ ଚାହିଦା, ଯୋଗାଣ, ଲଜିଷ୍ଟିକ୍ସ, ଟ୍ୟାକ୍ସ, ମେକିଂ ଚାର୍ଜ ଏବଂ ବଜାରର ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଇତ୍ୟାଦି । ବନ୍ଦର ନିକଟସ୍ଥ ସହରଗୁଡ଼ିକରେ ପରିବହନ ଖର୍ଚ୍ଚ କମ୍ ହୋଇପାରେ । ଏହା ଦ୍ୱାରା କିଛି ସ୍ଥାନରେ ସୁନାର ମୋଟ ଖର୍ଚ୍ଚ ସାମାନ୍ୟ କମ୍ ହୋଇଥାଏ । ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ଅନେକ ସହରରେ ଜୁଏଲାରୀ ବଜାର ଏତେ ସକ୍ରିୟ ଯେ ଗ୍ରାହକମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଦର ତୁଳନା କରନ୍ତି । ଏହି ଅଭ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ କ୍ରୟକୁ ମଜବୁତ କରେ ।

ସୁନା ଚାହିଦା ପଛରେ ଜାତୀୟ ଆର୍ଥିକ ସଂରଚନା ମଧ୍ୟ ରହିଛି

ଭାରତ ତା’ର ଆବଶ୍ୟକତାର ଅଧିକାଂଶ ସୁନା ଆମଦାନୀ କରେ । ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଦେଶ ଭିତରେ ଚାହିଦା ବହୁତ ଅଧିକ । ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ଭାରତର ସୁନା ଆମଦାନୀ ୨୦୨୫-୨୬ରେ ୭୧.୯୮ ଅର୍ବୁଦ ଡଲାରରେ ପହଞ୍ଚିଛି । ରିପୋର୍ଟରେ ଏହା ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ଭାରତ ପାଇଁ ସୁନା ଆମଦାନୀର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉତ୍ସ ହେଉଛି ସ୍ୱିଜରଲ୍ୟାଣ୍ଡ (ପ୍ରାୟ ୪୦%), ତା’ପରେ ୟୁଏଇ (୧୬% ରୁ ଅଧିକ) ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାର ଅବଦାନ ପ୍ରାୟ ୧୦% ରହିଛି । ଏହି ପରିସଂଖ୍ୟାନ ଦର୍ଶାଏ ଯେ ଭାରତରେ ସୁନାର କ୍ଷୁଧା କେତେ ବଡ଼, ଏବଂ ସେହି ଚାହିଦାରେ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ଅଂଶ ବହୁତ ମଜବୁତ ।

ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଏବଂ ପରିଚୟ 

ଅନେକ ପରିବାରରେ ସୁନା ସାମାଜିକ ପରିଚୟ ସହ ଜଡ଼ିତ । ପର୍ବପର୍ବାଣୀ, ପାରିବାରିକ ସମାରୋହ ଏବଂ ବିବାହରେ ସୁନାର ପ୍ରଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ଏକ ସାଂସ୍କୃତିକ ଉପାଦାନ ପାଲଟିଛି । ସୁନା ଏଠାରେ ଦେଖାଣିଆ ଅପେକ୍ଷା ସମ୍ମାନ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷାର ଏକ ମିଶ୍ରଣ । ଏହି କାରଣରୁ ଲୋକେ ସୁନା ବିକ୍ରି କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି । ସେମାନେ ତାକୁ ସାଇତି ରଖନ୍ତି ଏବଂ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲେ ପୁଣି କିଣନ୍ତି ।

ଏହିପରି ଭାବେ କୁହାଯାଇପାରେ ଯେ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ସୁନାର ଅଧିକ କ୍ରୟର କାରଣ କେବଳ ଧନୀ ହେବା ନୁହେଁ । ଏହା ପଛରେ ରହିଛି ସଂସ୍କୃତି, ବିବାହର ପରମ୍ପରା, ମହିଳାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଚିନ୍ତାଧାରା, ସଞ୍ଚୟ ଅଭ୍ୟାସ, ମଜବୁତ ଜୁଏଲାରୀ ବଜାର ଏବଂ ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ଗଢ଼ି ଉଠିଥିବା ମାନସିକତା । ଏହି କାରଣରୁ ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ସୁନା ଆଜି ମଧ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ପସନ୍ଦଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି ଭାବେ ଗଣାଯାଏ ।