ନ୍ୟାସନାଲ୍ କାଉନ୍ସିଲ୍ ଅଫ୍ ଏଜୁକେସନାଲ୍ ରିସର୍ଚ୍ଚ ଏଣ୍ଡ ଟ୍ରେନିଂ (NCERT) ନବମ ଶ୍ରେଣୀର ସାମାଜିକ ବିଜ୍ଞାନ ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ଏକ ଐତିହାସିକ ଏବଂ ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ଅଧ୍ୟାୟ ଯୋଡ଼ିଛି। ନୂଆ ବହି 'ଅଣ୍ଡରଷ୍ଟାଣ୍ଡିଂ ସୋସାଇଟି- ଇଣ୍ଡିଆ ଏଣ୍ଡ ବିୟଣ୍ଡ (ପାର୍ଟ ୨)' ରେ ଭାରତର ସେହି ପ୍ରତାପୀ ଶାସକମାନଙ୍କ କାହାଣୀକୁ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ମୋଗଲ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଆଧିପତ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ସାଫ୍ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ। ଏହି ବହିରେ ତାମିଲନାଡୁର ମଦୁରୈ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶାସନ କରୁଥିବା ମହାନ ନାୟକ ଶାସକ ରଙ୍ଗକୃଷ୍ଣ ମୁଥୁ ବୀରପ୍ପାଙ୍କ ସେହି ବୀରତ୍ୱର ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି, ଯିଏ ମୋଗଲ ସମ୍ରାଟ ଔରଙ୍ଗଜେବଙ୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅପମାନଜନକ ଶାହୀ ପରମ୍ପରାକୁ ନିଜର ଅଦମ୍ୟ ସାହସ ଦ୍ୱାରା ସଦାସର୍ବଦା ପାଇଁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଥିଲେ। ଆସନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା।

ଔରଙ୍ଗଜେବର ଜୋତା...

ସପ୍ତଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗରେ ମୋଗଲ ସମ୍ରାଟ ଔରଙ୍ଗଜେବ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ତା ଏବଂ ଦବଦବା କାଏମ୍ ରଖିବା ପାଇଁ ଏକ ଅଜବ ପ୍ରଥା ଚଲାଇଥିଲେ। ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଧୀନରେ ମୋଗଲ ଦରବାରରୁ ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ସମ୍ରାଟଙ୍କ ଶାହୀ ଜୋତା ପଠାଯାଉଥିଲା। ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ସ୍ଥାନୀୟ ଶାସକ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶା କରାଯାଉଥିଲା ଯେ ସେମାନେ ଏହି ଜୋତାର ଶାହୀ ସ୍ୱାଗତ କରିବେ, ତା’ ଆଗରେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇବେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମାନର ସହ ତାହାକୁ ନିଜ ସିଂହାସନରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବେ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ମୋଗଲମାନଙ୍କ ଦାସତ୍ୱ ଏବଂ ଆଧିପତ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରିବାର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ବିବେଚିତ ହେଉଥିଲା।

ଐତିହାସିକ ଦସ୍ତାବିଜ୍ରେ ଦର୍ଜ ମୋଗଲ ସମ୍ରାଟଙ୍କ ଏହି ଶାହୀ ଆଡ଼ମ୍ବରର ସତ୍ୟତା

ଇତିହାସକାରଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ, ଇତିହାସରେ ଔରଙ୍ଗଜେବଙ୍କ ଏହି ଅଜବ ପରମ୍ପରାର ବିସ୍ତୃତ ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳିଥାଏ। ତାମିଲନାଡୁ ଅଭିଲେଖାଗାର ଏବଂ ଐତିହାସିକ ଗବେଷଣା ବିଭାଗର ଆଧିକାରିକ ପୁସ୍ତିକା ଅନୁଯାୟୀ, ମୋଗଲମାନଙ୍କର ଏହି ଶୋଭାଯାତ୍ରା ଏକ ବଡ଼ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ଭାବେ ବାହାରୁଥିଲା। ଶାହୀ ଜୋତାକୁ ଏକ ସଜାଯାଇଥିବା ହାତୀ ଉପରେ ରଖି ଅଣାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଆଗପଛରେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ସଶସ୍ତ୍ର ସୈନିକ, ନଗାଡ଼ା ଏବଂ ଢୋଲ ବଜାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଚାଲୁଥିଲେ। ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଆଖପାଖର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ମୋଗଲମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମାନସିକ ଭାବେ ନୀଚା ଦେଖାଇବା ଥିଲା।

ମଦୁରୈ ରାଜା ରଙ୍ଗକୃଷ୍ଣ ମୁଥୁ ବୀରପ୍ପାଙ୍କ ଚତୁରତାପୂର୍ଣ୍ଣ କଠୋର ଆଭିମୁଖ୍ୟ

ଯେତେବେଳେ ଔରଙ୍ଗଜେବଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିମାନଙ୍କର ଏହି ବିଶାଳ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ତିରୁଚିରାପଲ୍ଲୀର ଉତ୍ତର ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ସେତେବେଳେ ମଦୁରୈର ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଏବଂ ସ୍ୱାଭିମାନୀ ରାଜା ରଙ୍ଗକୃଷ୍ଣ ମୁଥୁ ବୀରପ୍ପା ନାୟକଙ୍କୁ ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୂଚନା ମିଳିସାରିଥିଲା। ସେ ମୋଗଲମାନଙ୍କ ଏହି ନୀଚ ନୀତି ଆଗରେ ନତମସ୍ତକ ହେବା  ବଦଳରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଏକ ରଣନୀତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ରାଜା ମୋଗଲ ଦୂତମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ ଯେ ସେ ଗମ୍ଭୀର ଭାବେ ଅସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ରାଜମହଲ ବାହାରକୁ ଆସି ସ୍ୱାଗତ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ। ଏହି ସନ୍ଦେଶରେ ମୋଗଲ ଦୂତମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଜିଦ୍ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜର ବିଶାଳ ସେନା ବାହାରେ ଛାଡ଼ି କେବଳ କିଛି ବଛାବଛା ଦୂତଙ୍କ ସହ ଦୁର୍ଗ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା।

ରାଜଦରବାରର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସ୍ତବ୍ଧ ହେଲେ ମୋଗଲ ସମ୍ରାଟଙ୍କ ଦୂତ

ଯେତେବେଳେ ମୋଗଲ ନବାବ ଏବଂ ଦୂତମାନେ ରାଜ ଦରବାର ଭିତରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାକାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ଆଖି ଖୋସି ହୋଇଗଲା। ଯେଉଁ ରାଜା ଅସୁସ୍ଥ ଥିବା ଦାବି କରାଯାଉଥିଲା, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁସ୍ଥ ହୋଇ ନିଜର ଭବ୍ୟ ସିଂହାସନରେ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ରାଜା ବୀରପ୍ପା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ପୋଷାକ ଏବଂ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଦରବାରୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ମୋଗଲ ଦୂତମାନେ ନିଜର ଅହଙ୍କାର ଦେଖାଇ ଔରଙ୍ଗଜେବଙ୍କ ସେହି ଶାହୀ ଜୋତାକୁ ରାଜାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଦାବି କଲେ ଯେ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ଏହା ଆଗରେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁନ୍ତୁ ଏବଂ ନିଜର ଆନୁଗତ୍ୟ ପ୍ରମାଣ କରନ୍ତୁ।

ଦରବାରରେ ଔରଙ୍ଗଜେବଙ୍କ ଅପମାନ ଏବଂ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା

ମୋଗଲ ଦୂତମାନଙ୍କର ଏହି ଅହଙ୍କାର ଦେଖି ରାଜା ବୀରପ୍ପାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା। ସେ କଡ଼ା ସ୍ୱରରେ ଆଦେଶ ଦେଇ ଜୋତାଟିକୁ ତଳ ଚଟାଣରେ ରଖାଇଲେ। ଏହାପରେ ରାଜା ନିଜ ସିଂହାସନରୁ ଉଠିଲେ ଏବଂ ବିନା କୌଣସି ଦ୍ୱିଧାରେ ସେହି ଶାହୀ ଜୋତାରେ ନିଜ ପାଦ ପୂରାଇଦେଲେ। ସେ ସିଧାସଳଖ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଯେ, "ଏହାର ଆର ପଟକ କାହିଁ, କ’ଣ ତୁମ ସମ୍ରାଟର ଗୋଟିଏ ପାଦ?" ଏହା ଶୁଣି ମୋଗଲ ଦୂତମାନଙ୍କ ହୋସ୍ ଉଡ଼ିଗଲା। ଏହାର ତୁରନ୍ତ ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦରବାରୀମାନେ ସେହି ଅହଙ୍କାରୀ ନବାବମାନଙ୍କୁ କୋରଡ଼ା ଓ ବେତରେ ପିଟି ଅପମାନିତ କରି ଦୁର୍ଗରୁ ବାହାରକୁ ତଡ଼ିଦେଲେ।

ମୋଗଲ ସେନା ଉପରେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଆକ୍ରମଣ ଏବଂ ରାଜ୍ୟରୁ ମୋଗଲଙ୍କ ସଫେଇ

ରାଜା ବୀରପ୍ପା କେବଳ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଚୁପ୍ ହୋଇ ବସିନଥିଲେ, ବରଂ ସେ ନିଜର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୈନ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହ ଦୁର୍ଗ ବାହାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଔରଙ୍ଗଜେବଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ସେନା  ଉପରେ ଭୀଷଣ ଆକ୍ରମଣ କରିଦେଲେ। ଏହି ଅଚାନକ୍ ଆକ୍ରମଣରେ ମୋଗଲ ସୈନିକମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ମଦୁରୈର ସେନା ବୀରତ୍ୱର ପରିଚୟ ଦେଇ ମୋଗଲମାନଙ୍କ ଶହ ଶହ ସୈନିକଙ୍କୁ ନିପାତ କଲେ ଏବଂ ବାକି ରହିଥିବା ସେନାକୁ ନିଜ ସୀମାରୁ ବହୁ ଦୂରକୁ ତଡ଼ିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ରାଜା ବୀରପ୍ପା ଔରଙ୍ଗଜେବଙ୍କ ଅହଙ୍କାରକୁ ଚୂରମାର୍ କରି ନିଜ ରାଜ୍ୟର ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ଏବଂ ସମ୍ମାନର ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।

ଜଣେ ଦକ୍ଷ ପ୍ରଶାସକ ଭାବେ ପରିଚୟ

ରଙ୍ଗକୃଷ୍ଣ ମୁଥୁ ବୀରପ୍ପା ନାୟକ କେବଳ ଜଣେ ସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧା ନଥିଲେ, ବରଂ ସେ ଜଣେ ସଚେତନ ଏବଂ ପ୍ରଜାପାଳକ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ସେ ମହଲର ବିଳାସବ୍ୟସନରେ ସମୟ ବିତାଇବା ବଦଳରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟର ଦୂରଦୂରାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ନିଜେ ଗସ୍ତ କରୁଥିଲେ। ସେ ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ଭେଟୁଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଶୁଣୁଥିଲେ। ପ୍ରଶାସନିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅବହେଳା କରୁଥିବା ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ସେ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ଦେଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କି ସଚ୍ଚୋଟତା ସହ କାମ କରୁଥିବା କର୍ମଚାରୀ ଓ ନାଗରିକଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ସମ୍ମାନିତ କରୁଥିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କ ନାମ ସମଗ୍ର ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ବହୁତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସମ୍ମାନର ସହ ନିଆଯାଇଥାଏ।